سلام دوستان

 من امروز می خوام یه واقیعتیی رو بگم

من دوست نه دارم تنها باشم اما نمی دونم چه را

همه ی کارهامو از روی تنهای میکنم خودم

 هم نمی دونم گاهی اوقات از روی تنهای گریه میکنم

اشک می ریزم تا که کمی آروم می شم

فکر کارهای که از روی تنهای

کردم می افتم و بازم بغض می کنم تا این که

 می خوام دوباره گریه کنم

کمی بیشتر فکر می کنم

 تا چه کار کنم تا تنها نه باشم گاهی اوقات در رو

به روی خودم می بندم و یه آهنگ غمگینی میزارم

کمی بغض می کنم ویه دفه خوابم می بره ولی یه

 چیزی که هست تو خواب هم خوابهای تنهای رو

میبینم حس می کنم که تنها نیستم دورو برم شلوغه

که کم کم فکر می کنم دارم ازتنهای در می یادم

 تا ابن که خودمو دل داری می دم که من تنها

نیستم تا این که دارم کم کم باور می کنم تنها نیستم

 یک دفه از خواب پا می شم می بینم روی گونه

 هام پر از اشکه و دو باره اون اتاق منو دره

بسته او اتفاق های همیشگی من خودم نمی دونم

چی کار کنم شما دوستان اگه می دونید تورو به خدا بگید

 من چی کنم تا از این تنهای سخت خلاص بشم تو رو

به خدا اون خدای آسمون ها کمکم کنید کمکم کنید....................